Tuesday, December 13, 2011

அம்மாவா அவள் ?

அவன் அழகன்.பேரழகன் .
 வீரன்.மாவீரன்
 அகன்ற மார்பு.ஆண்மையின் கம்பீரம் .
 முறுக்கிய மீசை.மறிக்கையனின்  மாண்பு.
 நாளெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம்.
 பெருமூச்சு விட்டாள் பாண்டிய நாட்டின் பொன்மகள் ஒருத்தி.
  தோழியை அழைத்தாள், துயர்களை சொன்னாள்.தனது அன்னையைப் பற்றிய  ஆற்றாமை.
 ''என்னடி தோழி! என் அன்னை இப்படி இருக்கிறாள்? வேல் மாறன் பாண்டியனைப் பார்க்காதே என்கிறாள். அவன் வாளெடுத்து வீசினால் வானத்தில் இடியும்,மின்னலும் தோன்றும்.  ஆணழகன் அவனைப் பார்க்காதே என்று எனைத் தடுப்பதற்கு இவளுக்கு எப்படிமனம் வந்தது? காதலுக்கு தடை சொல்கிறாளே?
 இவளும் என்னைப் போல் இளமையாய் இருந்துதானே இப்போது முதுமை அடைந்திருக்கிறாள்?இவளுக்கு இளமையின் துடிப்பு தெரியாதா?காதலில் விழுந்திருக்க மாட்டாளா?ஒரு வேளை,இளமை இல்லாமல்ஒரே பாய்ச்சலில் முதுமை அடைந்துவிட்டாளோ?முதியவளாக வாழ்க்கையை தொடங்கியதால் அவளுக்கு காதல் இன்பம் தெரியவில்லை ''என்று தனது வேதனையை சொன்னாள் என்கிறது முத்தொள்ளாயிரம் .
 ''வளைய வாய் நீண்ட தோள்
 வாட்கணாய் அன்னை
 இளையளாய் மூத்திளல்
கொல்லோ  -தளைய வீழ் தார்
 மண் கொண்ட தானை
 மறங் கனல் வேல் மாறனைக்
 கண் கொண்டு நோக்க லென்பாள்''
 அழகான பாடல்.

No comments:

"ஜெ. சீரியஸ் உண்மை மறைக்கப்பட்டது."---அப்பல்லோ பிரதாப் !

                   மாட்டின் எலும்புகளை இறுக்கி நொறுக்கியதும் முழு மாட்டையும்  விழுங்கத் தொடங்கி விடும் மலைப்பாம்பைப் போல-----             ...